برف می آید. اولین برف امسال در تهران و برف زیبایی که پادشاه فصل ها را در منظر من زیباتر کرده است.
این روزها چشم به راه کودکی هستیم که اشتیاق آمدنش در انبوه استرس های مسیر والد شدن هم پنهان نمی شود. لذت عشقی که با تمام وجود تفاوتش را احساس می کنی.
موجودی که گویی می خواهد یک بار دیگر خروج از انانیت و عشق واقعی را متبلور کند. از زمانی که خبر آمدنش را شنیده ام هر روز علاقه ای از جنس آن چه من هدف آفرینش می دانم (یعنی عشق و خروج از خود محوری) در من تشدید می شود.
نمی دانم تا کجا می خواهد پیش برود ولی با این روال هر روز مرا عاشق تر و متفاوت تر خواهد کرد. گویی بخشی از کمال من در این عشق نهفته است. لذت والد بودن، لذت مشاهده ی ذره ذره بزرگ شدن عزیزی است که شکوه خواستن را متجلی می کند.
کمال نهایی ما در محو انانیت و عاشق همه هستی شدن است و والد شدن یکی از مهمترین مصادیق این کمال است. تجربه ای که عرفا می توانند آن را به کل هستی گسترش دهند، درست مثل خود طبیعت و جان آگاه آن . . .
فقط لذت عاشق دردونه شدن با این مسئله قابل مقایسه است و چه زیباست که این روزها والدهای من نیز برایم بیشتر عزیز می شوند. تجربه این که می فهمی کسانی هستند که تو را فقط برای خودت دوست دارند، نه برای خودشان.
عشق والد بی حد و حصر است و سرشار از بی خودی است. این تجربه ای است که این روزها اساس لذت مرا ساخته است.
باشد که باشیم و اوضاع بر وفق مراد بگردد.
شدن ,عشق ,والد ,برف ,ای ,تجربه ,است و ,می خواهد ,تجربه ای ,خروج از ,انانیت و
درباره این سایت